Dawno temu, a może wcale tak nie dawno jakby sie wydawało, najzupełniej analogowo na kliszy Fuji NPH uwieczniłem ślub Grzegorza- mistrza komputerowej magii i Jego żony- Agnieszki. Poszło gładko i kto wie, czy ta gładkość nie zaowocowała tym, że jestem teraz tu gdzie jestem. Minęło troszkę czasu i za mąż postanowiła wyjść siostra Grzegorza Monika... hmmm... Monika chodziła do żeńskiej klasy liceum handlowego, ja do technikum w tym samym ZSG. Co to była za klasa!!! Ileśmy się je naśledzili wzrokiem... bezcenne. A Marcin... no cóż, w dniu ślubu okazało się, że Marcin to ten sam Marcin, z którym bywaliśmy tu i ówdzie na obozach ZHP i bynajmniej nie byliśmy grzeczni w 100%...ale o tym sza.

O zdjęciach- było wesoło i twórczo... i pomimo października ciepło i złoto jesiennie, co mam nadzieję widać na zdjęciach. Towarzyszyli nam wyżej wspomniani Agnieszka, Grzegorz i ich córeczka Dominika- silna grupa wsparcia.

W tym roku już tak ciepło nie było.

Górnolotnie mówiąc... kolor, wiatr, Ona i On.

 Karolina i Sławek... czyli para, która wie czego chce. Dzięki ich uporowi i uprzejmości pani dyrektor zamku w Tucznie, nie dość, że sobie pozwiedzałem wszelkie kąty z aparatem i bez, to udało nam sie zrobić moją pierwszą zamkową sesję... 

Zamek w Tucznie ma swoją Białą Damę i swój klimat... i jest przestrzenny- jak dla mnie ma wszystko co trzeba.

Aj! Tu jednak faktycznie straszy!

... mój nadmorski debiut. Bałem się o pogodę, o piasek w sprzęcie, o to czy dam radę etc. Ola i Andrzej zdecydowali, że trochę czasu upłynie od ślubu do sesji i ... i okazało się, że wcale nie musi to wpłynąć na wyniki negatywnie (to wyjście z nastroju). Wizyta nad Bałtykiem to był ich pomysł- padło na Dźwirzyno. Po drodze skorzystaliśmy jeszcze z pewnych historycznych ruin i pewnych niehistorycznych drzew- całkiem zwyczajnej jarzębiny i nieco zdziczałej jabłoni- kolorowe towarzystwo było. Czy cżłowiek pisząc bloga musi się silić na filozofowanie? Dobrze, że mamy wolność wypowiedzi :D

Pierwszy plener z nowym szkłem- 15mm stałka... która czyni Ziemię okrągłą.

Konkretnie to polsko- belgijskie... Para Młoda, dwóch świadków i trzy języki, plus język "ręczny" (uniwersalny). Miałem okazję przejechać sie limuzyną (z ulicy Poznańskiej) dziewięcio metrowym Lincolnem- ganiać się było można w środku, faktycznie jest to wóz LUX.    A zdjęcia? No cóż, wszystko szło płynnie- Rebajło to knajpa może i mała, ale do zdjęć zdatna, zwłaszcza, że DJ miał silne światła, co zdjęciom zdecydowanie pomaga. W kościele pomogła paradoksalnie kiepska pogoda za oknem- światło wewnątrz zrobiło się miękkie... a plener? Cóż, że 5 stopni za oknem i wiatr, na zdjęciach nie widać, a grypy potem nie miałem (mam nadzieję, że Para również nie)... więc jednak w listopadzie można. A na deser kawa i sesja barowa... wszyscyśmy sie rozluźnili. 

To była jedna z najbardziej zasłużonych kaw jakie wypiłem... wypiliśmy znaczy się- bo moja międzynarodowa para wykazała się dużą determinacją, nie tracąc przy tym niezbednego luzu (a niejeden twardziel by wymiękł!).

To pewnie przez zapach choinki tak mnie wzięło na sentymenty... Mam w swoim archiwum kilka zdjęć, które są dla mnie szczególne z różnych powodów: bo akurat szczęśliwie dobrze wyszło, bo akurat spłynęła na nas wena z nieba, bo akurat próbowałem/śmy czegoś nowego, albo mieliśmy wielkiego fuksa! Albo akurat na niebie przelatywali... eeeee... no sami oceńcie ;) Zbliża się Nowy Rok- czas podsumowań i planów no i nie ukrywam, w moim rodzinnym przypadku zanosi się na epokowe zmiany (i nowy temat do zdjęć)- Nowy Rok, okazja do napisania przeglądowego posta.

Każde ze zdjęć ma jakąś istotną dla mnie historę w tle. 

Pierwszy plener z nowym aparatem, pierwsze zdjęcie z użyciem blendy i to nieco z przypadku/ ciekawości. No i wszystko się poskładało dobrze włącznie z pogodą, parą, miejscem i uśmiechem na 5+. Fakt... gdy wracałem z wesela paadło ładowanie w Golfie Teścia i spędziłem ze dwie godziny stojąc samochodem na wiejskim skrzyżowaniu... a że tej nocy był ostatni solidny kwietniowy przymrozek? Na zdjęciu nie widać ;) Na zdjęciu Ania w pełnej krasie (prywatnie żona Mariusza, który opiekuje sie moimi finansami).

Wdzięczny temat... Panna Młoda na chwilę przed ślubem. Poza tym duży pokój, okno w dachu i chwila. No cóż... muszę uczciwie wspomnieć, że Agnieszkę mój obiektyw bardzo lubił (konsekwentnie do końca dnia).

... czyli Czartoryscy tu byli. Trochę czasu trwało zanim sie zabrałem za ten rekordowy pod kilkoma względami plener- po pierwsze najdalej, Gołuchów jest pod Kaliszem, po drugie najdłużej- w domu o 22giej, po trzecie najstarszy budynek jaki miałem przed obiektywem, po czwarte niedaleko pasły się żubry, po szóste... 

Dorota i Marcin mieli plan i go zrealizowali- to Oni wybrali miejsce, zabrali z domu kilka przygotowanych do sesji dodatków, kanapki etc. i zawieźli mnie tam. Ale na miejscu miałem prawie wolną rękę, czyli było tak jak być powino ;) Zamek ten to zabytek pełną gębą PEŁNĄ GĘBĄ nawet. Ma coś z 500 lat i faktycznie pomieszkiwali w nim szlachcice Czartoryscy- pewnie zastanawiali się w nim podczas hulanek jak pognębić chłopów kolejnym podatkiem, albo kogo by tu najechać jeszcze z okolicy... coż, takie czasy. A teraz najwazniejsze- zdjęcia: na pierwszym nasi bohaterowie i zamek w tle. Jak z niemieckich puzzli, czyż nie?

Tu w doborowym towarzystwie pełym błękitnej krwi!

A to zdjęcie z cyklu" Kochanie, to wszystko będzie kiedyś Twoje..."

To drzewo (pomnik przyrody zresztą) być może zasadził jakiś król, książę albo nadworny ogrodnik.

A tu wspomniany wcześniej ślubny rekwizyt.

A tu na deser!

Oto Oni- w Margońskiej Wsi, gdzież to ożenił się nie kto inny jak Józef Wybicki (ten z podręcznika od polskiego/muzyki)- współautor Hymnu. Ożenił on się był on z niejaką Kunegundą i podobnoż żyli długo i szczęśliwie. Zaś Beata i Przemek skorzystali z tych historycznych okoliczności przyrody.

Zaczęliśmy od zupełnie niepozornie historycznego pagórka, po którym zapewne przechadzał się Wybicki z żoną...

Tu górka z drzewem, z kąta odmiennego. Może pod nim odpoczywał sam Józef W.?

Tu nasi współcześni bohaterowie na tle pałacyku. Zwróćcie uwagę na klasyczną w formie pozę Przemka- 100% szlachectwa.

Tu komentarz zbędny... po prostu :)

Pierwszy raz wykorzystaliśmy ten pruski mur- wcześniej zdaje się był tam jakiś płot, który to uniemożliwiał.

Zabytkowa brama wjazdowa... ale to w sumie nieistotne. Istotne jest to, że Beata z Przemkiem dobrze się bawią.

"Młodości Ty nad poziomy wylatuj..." pisał nasz kochliwy wieszcz. My sparafrazujemy- "Miłości, Ty ponad ceglane mury wylatuj!"

Nie, nie wiem czy był ubezpieczony.

Byszki- drzewo, pole, niebo... czyli nieważne gdzie, ważne komu!

Na deser- outro.

Słowem podsumowania- tak, to prawda, że Oni cały czas się uśmiechali. Ogólnie mówiąc to była bardzo wesoła sesja. I życzymy im tego uśmiechu z całych sił!

Najtrudniej jest pisać o sobie... Więc będzie krótko- sad w Równopolu odwiedzilismy juz kiedyś z Gosią i Gackiem (w archiwum są zdjęcia), ale tym razem na planie stanęła inna para- Sylwia i nowy obywatel/ka. Bardzo pasował mi kontekst wiosenno- ciążowy. Sad cały drżał od zapylania ;)

Nasz 29 tydzień. 

Moja pierwsza sesja ciążowa.

Maj... maj jest w dechę.